Międzygwiezdny obiekt 3I/ATLAS ustawi się niemal idealnie w linii Ziemia–Słońce 22 stycznia — to rzadkie wyrównanie, które może się nie powtórzyć przez dziesięciolecia. To wydarzenie przyciąga uwagę astronomów i entuzjastów kosmosu na całym świecie.
Czym jest 3I/ATLAS?
3I/ATLAS to dopiero trzeci w historii potwierdzony obiekt międzygwiezdny, czyli ciało niebieskie, które odwiedza nasz Układ Słoneczny, ale nie jest z nim związane grawitacyjnie. Jego orbita hiperboliczna oznacza, że po minucie naszej planety wyruszy dalej w przestrzeń międzygwiezdną. Z prędkością około 58 km/s obiekt porusza się szybciej niż większość ciał w Układzie Słonecznym, co pozwala naukowcom badać jego interakcje z wiatrem słonecznym i promieniowaniem ultrafioletowym.
Niektóre szacunki wskazują, że 3I/ATLAS może mieć ponad 7 miliardów lat, co czyni go starszym niż nasze Słońce. To sprawia, że jest nie tylko ciekawym „gościem” w naszym układzie, ale też potencjalnym źródłem informacji o materii pochodzącej z innych systemów planetarnych.
Co możemy się dowiedzieć dzięki wyrównaniu Ziemia–Słońce?
Rzadkie wyrównanie 22 stycznia umożliwia badanie obiektu pod niemal idealnym kątem obserwacyjnym. Analiza jasności i rozkładu pyłu w komecie pozwala naukowcom:
- badać skład chemiczny materii z innych systemów gwiazdowych,
- obserwować procesy sublimacji lodów i emisji gazów,
- analizować dynamikę pyłu międzygwiezdnego i jego oddziaływanie z promieniowaniem Słońca.
Takie dane są bezcenne, bo obiekty międzygwiezdne są „próbkami” materiału spoza naszego Układu Słonecznego — coś, czego nie da się pozyskać z żadnej planety ani komety krążącej wokół Słońca.
Dlaczego to wydarzenie jest wyjątkowe?
Podobne wyrównania zdarzają się niezwykle rzadko. Aby obserwować obiekt pod takim kątem, potrzeba niemal perfekcyjnej geometrii między Słońcem, Ziemią i obiektem. To nie tylko okazja dla profesjonalnych teleskopów, ale też wyjątkowy moment, w którym każdy może spojrzeć w niebo i poczuć, jak blisko jesteśmy obserwowania ruchów międzygwiezdnych tak, jak kiedyś obserwował je Kopernik w Układzie Słonecznym.
Ciekawostka: mimo że obiekt przelatuje przez nasz Układ Słoneczny, jest tak odległy, że do jego obserwacji potrzebne są teleskopy i specjalistyczne detektory światła. Dla naukowców to niepowtarzalna szansa na „próbkę” materii z innego układu planetarnego — czegoś, co pozwala zrozumieć, jak powstają gwiazdy i planety w całej galaktyce.
