W środę 27 stycznia 2026 r. NASA opublikowała w serwisie Astronomy Picture of the Day (APOD) fotografię polskiego astrofotografa Włodzimierza Bubaka przedstawiającą zimowy widok mgławic nad Tatrzańskim Parkiem Narodowym. To wyróżnienie oznacza, że zdjęcie zostało wybrane spośród setek nadesłanych fotografii i zilustrowało tego dnia stronę APOD — codzienną galerię zdjęć astronomicznych z krótkimi wyjaśnieniami od profesjonalnych astronomów i popularyzatorów nauki.

Jak powstaje zdjęcie dnia APOD i czym ono jest

APOD to inicjatywa NASA i Michigan Technological University, działająca od 1995 r., która każdego dnia prezentuje w sieci jedno zdjęcie przedstawiające obiekty lub zjawiska w kosmosie wraz z naukowym komentarzem. Serwis ma charakter popularyzatorski i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych platform astronomicznych w Internecie, tłumaczoną na wiele języków i śledzoną przez miłośników nauki na całym świecie.

Wyróżniane fotografie mogą przedstawiać bardzo odległe gwiazdy i galaktyki obserwowane profesjonalnymi teleskopami, jak i astrokrajobrazy wykonane z Ziemi przez amatorów stosujących specjalistyczny sprzęt. W obu przypadkach zdjęcia mają na celu przybliżenie skali i różnorodności Wszechświata oraz ułatwienie zrozumienia procesów fizycznych zachodzących we Wszechświecie.

Mgławice nad Tatrami

Fotografia Bubaka powstała w Dolinie Małej Łąki, gdzie zimowe niebo nad Tatrami uchwycono przy pomocy aparatu modyfikowanego pod astrofotografię. Użycie filtra H-alfa umożliwiło zarejestrowanie światła emitowanego przez zjonizowany wodór, charakterystyczne dla mgławic emisyjnych – obłoków gazu, w których rodzą się nowe gwiazdy. W kadrze widoczne są m.in. Wielka Mgławica Oriona (M42), Mgławica Rozeta i Pętla Barnarda, kosmiczne struktury oddalone od Ziemi o setki lat świetlnych.

Takie zdjęcia mają także wartość edukacyjną, ponieważ pokazują jak astronomowie i astrofotografowie rejestrują słabe obiekty na niebie poprzez długie czasy naświetlania i selekcję pasm światła. W ten sposób ukazują procesy astronomiczne, które dla ludzkiego oka są niewidoczne bez specjalistycznego sprzętu.

Zestawienie odległych struktur mgławic z rozpoznawalnym tatrzańskim krajobrazem wpisuje fotografię w szerszy kontekst narracji naukowej i regionalnej – łączy lokalne doświadczenie obserwatora z ogromną skalą kosmosu. Sam autor podkreślił, że zależało mu na takim połączeniu i na ukazaniu Polski jako miejsca, gdzie nadal można obserwować stosunkowo ciemne niebo, sprzyjające astrofotografii.